समुद्र शांत होता—
इतका शांत की लाटांनाही
स्वतःचा आवाज ऐकू येत नव्हता.
त्या अथांग निळाईच्या पोटात
कुठेतरी एक रहस्य श्वास घेत होते.
शिव बोलत होते.
पार्वती ऐकत होती.
योगाचे ते शब्द
लाटांवर उमटत नव्हते,
आकाशात विरत नव्हते—
ते उतरले होते
एका मत्स्याच्या उदरात.
आणि त्या अंधारात
एक श्रवण जागे झाले.
कान नव्हते—
पण ऐकणे होते.
डोळे नव्हते—
पण दर्शन होते.
देह होता—
पण त्याच्या पलीकडे
चैतन्य स्वतःला ओळखू लागले होते.
शिवाचा एक शब्द—
आणि श्वासाला स्वतःचा नाद सापडला.
दुसरा शब्द—
आणि प्राणाला आपले घर आठवले.
आणि मग—
अंतर्मनाच्या अंधारात
कुंडलिनीने हलकेच डोळे उघडले.
तो मत्स्य
मग केवळ मत्स्य राहिला नाही.
समुद्रातून बाहेर आला
एक योगी — मत्स्येंद्र.
पण त्याने समुद्र मागे सोडला नव्हता.
समुद्र आता त्याच्या आत होता.
नाड्यांच्या सूक्ष्म प्रवाहात,
श्वासाच्या येण्या-जाण्यात,
नादाच्या अदृश्य स्पंदनात—
तो शोधत राहिला
स्वतःचाच तळ.
डोळे मिटले.
श्वास ऐकला.
नादात उतरला.
प्राणाच्या मागोमाग
मुळाकडे गेला—
तिथे, जिथे लाट आणि समुद्रात
सीमा उरत नाही,
जिथे थेंब स्वतःला
सागर म्हणवून घेऊ लागतो.
आणि जेथे जाणारा उरला नाही,
जेथे पोहोचायचेही काही उरले नाही—
तेथे नाथ उभा होता.
स्वतःमध्ये. शिव म्हणून.
शिववाणीने योग जागवला,
योगातून स्वतःला ओळखले,
आणि स्वतःमध्ये सापडलेले
तेच रहस्य शिष्याच्या अंतःकरणात ठेवले.
एक दीप दुसऱ्या दीपाला लागला.
नाथधारा वाहू लागली.
मत्स्येंद्रातून गोरक्ष जागा झाला—
आणि गुरु शिष्यामध्ये पुन्हा जन्मला.
समुद्र अजूनही शांत आहे.
लाटा अजूनही येतात, जातात.
शिव-शक्ती अजूनही बोलत आहेत.
प्रश्न एवढाच—
आपण ऐकण्यासाठी
मत्स्येंद्रासारखे
आत उतरतो आहोत का?
तूर्तास इतकेच. तुमचा संकल्प स्पष्ट असो आणि मन शांत. या मनःपूर्वक सदिच्छेसह, मी लेखणीला विराम देतो आणि पुन्हा मौनाच्या अथांगतेत विलीन होतो.